محمد باقر بن عماد الدين شيرازي
211
ضياء العيون ( فارسي )
موم روغن ديكر در امراض حاره از براى حرارت جكر و دل و معده برين اعضا طلا كنند موم سفيد بيست و يك مثقال روغن كل سرخ روغن بنفشه از هركدام جهارده مثقال موم را در روغن بگدازند و با كلاب و آب خرفه تازه و كشنيز تازه و كاسنى و سركه بپرورند و بر روى خرقه از كتان بكذارند و بر عضو نهند ايضا از براى سوزش و حرارت سينه خواه با تب باشد و خواه بىتب موم سفيد شسته صاف كرده در روغن كل سرخ بگدازند و به آب كدو و خيار و خرفه در هاون برهم زنند تا خوب مخلوط شوند پس خرقه بدان تر كرده بر روى يخ سرد كنند و بگدازند ايضا از براى ذات الصدر نافع بود بعد از آنكه مرض رو با نحطاط نهاده باشد به كار برند موم سفيد شسته ده مثقال در روغن بنفشه بگدازند و آب كدو و آب برك بيد و آب برك خبازى آنقدر كه ببرد داخل كنند و برهم زنند تا مخلوط شود مرهم شموم از براى تعقد عصب و صلابت